Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Posts Tagged ‘Cevat Çapan’

Şiirleriyle, Cevat Çapan, Başaran, Refik Durbaş
e. e. cummings, Hayden Carruth, Tarık Günersel
Roni Margulies, Oğuzhan Akay, Turgay Fişekçi
Ferruh Tunç, küçük İskender, Nurduran Duman,
Adnan Metin, Selahattin Yolgiden, Gökhan Turgut
İbrahim Tığ.

Öyküleriyle, Demir Özlü, Kate Chopin, Nilüfer Kuyaş
Hande Gündüz, Ferdi Çetin, Bade Osman Erbayav
Eser Erdost, Ozan Çınar, Özgür Puya.

BİR FİLOZOF VE ÖLÜM / John Berger
YAZAR, HALK, İKTİDAR / Aziz Nesin
MELİH CEVDET ANDAY’IN “ÇİFTLİKTEKİ GECE”Sİ / İlhan Berk
MÜŞFİK KENTER / Memet Baydur
ŞİİR OKURU / Emin Özdemir
BİR GİZİN ÇEVRESİNDE / Cemil Kavukçu
RUH ÇAĞIRMA DİLİ / Heinz Schlaffer
AVARE ÇALI / Adnan Azar
YERALTI / Hakan Savaş
DEVLET VE SANAT / Mehmet Serdar
UYUMSUZUN BİLİNCİ VE KORKUYU BEKLERKEN / Sezgin Taş
KIRIK BİR TESTİYLE… / İsmail Erten
Desenleriyle Sevinç Altan

Reklamlar

Read Full Post »

NÂZIM HİKMET’İN SON YAZISI / Mustafa Yılmaz

YENİ DÜNYANIN DESTANINA ÖNSÖZ / Nâzım Hikmet

ZAMAN, UZAM, İNSAN / Tahsin Yücel

YAKILARAK ÖLDÜRÜLEN ŞAİRLE SÖYLEŞİ / Emin Özdemir

KONUŞMA DİLİNİN ŞİİRİ / Ataol Behramoğlu

EVLİYA ÇELEBİ 400 YAŞINDA / Uğur Kökden

BEHÇET AYSAN: ÖTEKİ YILDIZ / Hakan Savlı

TOPRAKTAN BOŞLUĞA / Alper Akçam

ÇEVİRMENİN ROL UZAKLIĞI / Şadan Karadeniz

DÜNYANIN EN GÜZEL ARABİSTANI / Fethi Demir

HUGO, BİR YANGININ KÜLÜNÜ YENİDEN YAKIP GEÇTİ / Hakan Savaş

ANTONIO TABUCCHI’NİN ARDINDAN / Alişan Çapan

İTALYA’YI BERLUSCONİSİZLEŞTİRMEK / Antonio Tabucchi

KIRIK AYNA / Mehmet Yıldırım

ANGELOPOULOS’LA KONUŞABİLSEYDİM… / Besim Dalgıç

AKM / Alişan Çapan

Öyküleriyle; Cemil Kavukcu, Celal Özcan, Fadime Uslu,
Gizem Aras, Edna O’Brien, Hande Gündüz, Ayça Erkol,
Ceren Akkaya, Umut Demir.

Şiirleriyle; Cevat Çapan, e. e. cummings, Şükrü Erbaş,
Turgay Fişekçi, Ferruh Tunç, Oğuzhan Akay,
küçük İskender, Selahattin Yolgiden, Beowulf,
İbrahim Tığ, Hakan Tabakan, Gökhan Turgut.

Desenleriyle: Zeynep Özdemir

Read Full Post »

FİLİSTİNİN SESİ MAHMUD DERVİŞ’LE İSTANBUL’DA ÖZEL RÖPORTAJ
REŞAT NURİ GÜNTEKİN’İN YEŞİL GECE ROMANINA ÖNSÖZ / Nâzım Hikmet
GELİBOLU’DAKİ MEZARLARIMIZ / E. M. Forster
GREIMAS GÖSTERGEBİLİMİ / Tahsin Yücel
ANIMSAMALAR / Emin Özdemir
ANGELOPOULOS’LA SON SÖYLEŞİ / David Jonkins
ANGELOPOULOS’TA ÖLÜM VE YAZGI / Hakan Savaş
AHMET TELLİ ŞİİRİ / Cevat Çapan
PEYAMİ SAFA’NIN CANAN’I / A. Didem Uslu
ELLİ YILDIR AYNI “VELVELE” / Refik Durbaş
ROMANDA FELSEFE / Atalay Girgin
AKM / Alişan Çapan

Öyküleriyle, Demir Özlü, Cemil Kavukçu, Berna Durmaz,
Bora Abdo, Necdet Dümelli.

Şiirleriyle, Cevat Çapan, Ernest Hemigway, Oğuzhan Akay,
Roni Margulies, Turgay Fişekçi, Ferruh Tunç,
k. İskender, Hakan Savlı, Tozan Alkan, Leylâ Şahin,
Selahattin Yolgiden, Burcu Yılmaz, Bahar Döner,
Akın Art, Velicem Yılmaz, İzzet Göldeli, Kubilay Bürgen,
Hakan Tabakan.

Desenleriyle, Nevhiz

SUNU

Merhaba,

6. yılımızı doldurduğumuz 36. sayımız, Filistin halkının dünyaya yankılanan sesi olmuş büyük ozan Mahmud Derviş’in ilk kez yayımlanan çok kapsamlı bir söyleşisiyle taçlanıyor.
Ozanın İstanbul ziyareti sırasında Selahattin Yıldırım’la üç gün boyunca yaptıkları söyleşi, çağdaş bir aydının hayatını çevreleyen hemen bütün temel sorunlar çevresinde dönüyor.
Bu çok önemli söyleşinin Filistin sorunundan şiir sanatının inceliklerine dek dolaştığı her alanda okuyanda derin izler bırakabileceğini rahatlıkla söyleyebiliriz.

Bu sayımızda Nâzım Hikmet, yine ilk kez yayımlanan bir yazısıyla okurlarımızla buluşuyor. Reşat Nuri Güntekin’in Yeşil Gece romanının Sovyetler Birliği’ndeki basımına yazdığı önsözü çeviren Mustafa Yılmaz’a, dergimize ulaştıran Melih Güneş’e çok teşekkür ediyoruz.

İngiliz romanının önde gelen yazarlarından E. M. Forster, Çanakkale Savaşları’ndan yedi yıl sonra, 1922’de Gelibolu’ya gelerek savaş alanındaki mezarları geziyor ve izlenimlerini Abinger Harvest gazetesinde yayımlıyor. Savaşa insancıl bakış günümüzün de temel gereksinimi.

Geçen ay talihsiz bir kazada yitirdiğimiz çağdaş sinemanın büyük ustası Theo Angelopoulos, son söyleşisini İngiltere’nin önde gelen sinema dergisi Sight & Sound’dan David Jenkins’le yapmıştı. Onu bu söyleşinin çevirisi ve Hakan Savaş’ın yazısıyla anıyoruz.

Günümüz şiirinin önde gelen adlarından Ahmet Telli, Altın Portakal Şiir Ödülü’nü alan Nîda adlı son kitabıyla yeniden gündemde. Cevat Çapan onun şiirlerini değerlendiriyor.

Bu sayımızın desenleri Nevhiz’in.

İyi okumalar.

Editörün notu: İlk Ürünler Özel Sayısı’nda yer alan, “ilk kez görünür olan yazar” ve“ilk kez görünmez olan” yazarların kim olduğunu, görünmez yazarın mızıkçılığı ve pek oyunbaz olmayan siz tembel okurlar yüzünden ben bilmek zorunda kaldım. Bu nedenle tüm armağanlar benim oldu. Ama benim kim olduğumu bilene kocaman bir gemi armağan edeceğim.
İlk kez görünmez olan yazar, Hürriyet Yaşar’dı. İlk kez görünür olan ise Mehmet Fatih Özbey.

Read Full Post »

Bu yılın 1 Mayıs’ında Adam Yayınları’nda 19. yılımı tamamladım. Bu 19 yıl benim için çok zengin deneyimlerle dolu bir dönem oldu.

Bu 19 yılın bir önemli yanı da, bu süre boyunca Cevat abiyle hep yan yana ya da aynı odalarda çalışmış olmamızdı. 19 yıl boyunca bir insanla düzenli olarak her haftanın en az bir günü görüşebilmek, insanlar arasında gözle görülemeyen ama her koşulda hemen kendini belli eden bağların kurulmasına yol açıyor.

Cevat abiyle aklınıza gelecek her konuda konuşabilirsiniz. Beşiktaş’ın durumunu da, sinema, tiyatro dünyasında olup bitenleri de, gezilip görülecek ilginç yerleri de, dünyanın çeşitli köşelerinde yaşayan kültür adamlarını nasıl tanıdığını da…

Bu 19 yıl boyunca neler konuştuğumuzu düşündüğümde aklıma önce şiir geliyor. Evet, yeryüzünde şiirin bunca geri çekildiği, toplum hayatının dışına itildiği bir dönemde biz en çok şiirden konuştuk. Çünkü hayatta en önemsediğimiz şeydi şiir. Ama şiirin yanı sıra hayat üzerine, geçmiş, anılar, insanlar üzerine de çok şey konuştuk. Bu konuşmalardan aklımda onun yaşamına ve geçmişine ilişkin çok şey kaldı elbette. Bu yüzden konuşmamı biraz da bu anılar üzerine kurmak istedim. Çeşitli yaşam sahnelerinin onun şiirinin daha iyi anlaşılmasına, sevilmesine yol açacağını düşündüğüm için.

Bir şairi şair yapan etkenleri ya da mutlu rastlantıları hep düşünmüşümdür. Sözgelimi Nâzım Hikmet’i Nâzım Hikmet yapan ne çok etken vardır. Mevlevi şairi dedesinden, ressam annesine, Ulusal Kurtuluş Savaşı’ndan Sovyet devrimine saymakla tükenmeyecek etkenler.

Cevat Çapan’ın yaşamına baktığınızda da, onu şair eden yollarda nice zengin yaşam birikimi olduğunu kolaylıkla görebilirsiniz.

Ve bu yaşam parçalarının hayat denilen o usta terzi tarafından nasıl ustalıkla birleştirilip geliştirildiğini de.

İsterseniz babasından başlayalım.

Erzincan’ın Kemah ilçesinin Pekeriç köyünden bir delikanlı. Köyleri bir Ermeni köyü, ama babası İstanbul’da kuru kahvecilik yapıyor. Ermeni arkadaşlarıyla Trabzon’dan vapura binip İstanbul’a babasının yanına geliyor. Yolda da arkadaşlarından Amerika’yı, orada nasıl canlı, çekici bir hayat olduğunu duyuyor. İstanbul’da babasıyla pek anlaşamıyor, biraz para biriktirince bir gemiye atlayıp önce Cezayir’e, sonra Marsilya’ya, oradan Amerika’ya gidiyor diye bindiği bir gemi ile Hollanda Guyanası’na yani Surinam’a gidiyor. Oradan her nasılsa Küba’ya geçiyor ve Santiago’da tam 20 yıl yaşıyor. İş adamı oluyor ve Emilio Çapan adını alıyor.

Adaları seven bir adam,

Adaları da kadınlar kadar.

Bir adam, gelip dağ köylerinden,

Han kahvelerinde duran.

Bir köylü, imparatorluğun payitahtında.

Bir kaçak, Cezayir zindanlarında.

Bir yolcu, Marsilya’dan.

İkinci Abdülhamit’in padişahlığında

Kalkıp Havana’ya giden babam.

Sonra Kurtuluş Savaşı oluyor, Cumhuriyet kuruluyor ve bu adam ülkesine dönüyor. Kardeşinin Darıca’daki fırınını işletmeye başlıyor. Orada komşuları Girit mübadili bir kızı seviyor ve bu aşktan 1933 yılında Cevat Çapan doğuyor.

12 yaşına kadar olan çocukluk yılları Darıca’da geçiyor Cevat Çapan’ın. İkinci Dünya Savaşı yılları. Hiç elektrik olmayan yıllar. Halkevlerine gelip perdesini kurarak karagöz oynatan karagözcüyü görmesiyle ilk ilgisi ortaya çıkıyor. Aynı yıllarda radyodan da Hayali Küçük Ali’nin Karagöz programlarını dinliyor.

Bu yıllarda babası da sürekli hikâyeler anlatarak oğlunun imge dünyasının gelişmesine katkıda bulunuyor. En çok anlattığı hikâye ise Pardayanlar’dır. Babasından öğrendiği ilk Fransızca sözler de Baba Pardayan’ın oğluna öğütleridir:

Kadınlardan sakın

Saçları yılandır seni sararlar,

Gözleri ateştir, seni yakarlar.

Ama babasının Cevat Çapan’a verdiği dersler yalnızca Pardayanlar değildir:

Babam iki tek atınca,

“Hadi seni karpuzlara götüreyim,” derdi.

(Karpuzlar Gebze’de oturan kızlardı.)

Annem kızarır, kızar,

“Bey, çocuk daha küçük,” diye çıkışır,

mutfağa gider ağlardı.

Babam karpuzdan anlardı.

Babasının oğluna öğrettiği bir şey de rakı içmektir. Daha 3-4 yaşlarındayken onu rakı sofralarına taşımaya başlar. Önce mezelerin lezzetine alışan Cevat Çapan, zamanla mezelerin yanında rakı içmeye de başlar.

Evlerinin yanındaki mescitte ise taşbaskısı kitaplar satan bir seyyar kitapçı vardır. İlkokul yıllarında bu kitapçıdan aldığı Hazreti Ali Cenkleri, Tahir ile Zühre, Arzu ile Kamber, Kan Kalesi, Hayber Kalesi gibi kitapları okumaya başlar. Yalnız kendi kendine değil. Evlerinin altındaki fırında çalışan işçilere de okur bu hikâyeleri. Aralarında saz çalıp, türkü söyleyenler olur, onlardan da ilk türküleri öğrenir.

Bu arada annesini de unutmayalım: O da akrabaları, arkadaşları, komşuları geldiğinde Rumca şarkılar söyler evlerinde. Kimileri yarı Türkçe yarı Rumca masallar anlatır. Yunancaya karşı kulak dolgunluğu da yine işte bu çocukluk yıllarında oluşur.

1945, Cevat Çapan’ın 12 yaşında İstanbul’a geldiği ve Robert Koleje kaydolduğu yıldır. Hem o yıllarda Türkiye’de olabilecek en güzel okula gelmiştir. Hem de sinema, tiyatro gibi sanatlarla buluşacağı İstanbul şehrine.

Taksim sinemasında hep Arap filmleri gösterilmektedir. Türkçe sözlü, Arapça şarkılı filmlerdir bunlar, Abdülvahap’la Ümmü Gülsüm’ün oynadıkları.

Yine aynı yıl İstanbul Şehir Tiyatrolarında Shakespeare ile tanışır. Muhsin Ertuğrul’un sahneye koyduğu Atinalı Timon’dur ilk gördüğü oyun.

Kolej’de Karagöz tutkusu da sürer. Okulda bir perde yaptırıp Karagöz oynatmaya başlar.

İlk yurtdışı gezisini de bir okul gezisi olarak Yunanistan’a yaparlar. Çeşme’den önce Sakız adasına geçip, oradan da Atina’ya giderler.

Robert Kolej’de çok iyi bir edebiyat eğitimi verilmektedir bu yıllarda. Şair Nigar Hanımın oğlu Salih Keramet Türkçe öğretmenleridir. Tevfik Fikret’in arkadaşıdır. Nazım Hikmet, dönemin yaşayan bütün öteki şairleri, Sait Faik, Yakup Kadri, Halide Edip, Halit Ziya, Reşat Nuri derslerde okudukları yazarlardır. Yine Batı dünyasından T. S. Eliot, Ezra Pound, James Joyce da bu yıllarda keşfettiği yazarlardır.

Okul bitince, 20 yaşında babası onu İngiltere’ye Cambridge Üniversitesi’ne gönderir. Ailesi iktisat okumasını istemektedir. O ise İngiliz Edebiyatı bölümüne kaydolur. Babasına altı ay sonra yazdığı bir mektupla durumu bildirir.

Cambridge’de sinema tutkusu iyice depreşir. Durmadan sinemaya gider. Hemen bütün sinema klasiklerini izleme olanağı bulur. Bir keresinde Mihail Kokoyannis’in Melina Merküri’nin oynadığı Stella adlı filmini o kadar beğenir ki, tam 9 kez seyreder.

Cambridge’de ilk yaptığı işlerden biri de İngiliz arkadaşlarını rakıyla tanıştırmak olur. Savaştan yeni çıkmış İngiltere’de bir çok şey karneyle dağıtılmaktadır. Babası her ay küçük bir koli içinde ona beyaz peynir, pastırma ve rakı gönderir. Rakı sofrasını kurup arkadaşlarına hem rakı içmeyi, hem de türkü söylemeyi öğretir.

Kendisi de elbette çağdaş İngiliz edebiyatının ustalarından etkilenir. Bunlar içinde en beğendiği ise Gökkuşağı ve Aşık Kadınlar romanlarının yazarı D. H. Lawrence’dır.

İlk şiirlerini de yine bu yıllarda yazar. “Denizi Özledik Denizi”, “Dilek Şart”.

Yaz aylarında ise Türkiye’deki edebiyatçılarla arkadaşlıklar kuruyor. Bunlar arasında ilk sıraları Bilge Karasu, Vüs’at O. Bener, Özdemir Asaf alıyorlar. Sonraki yıllarda asker arkadaşı olarak Oğuz Atay da katılacaktır yakın arkadaş grubuna.

Cevat Çapan’ın askerliğini yaptığı 1950’li yılların sonları Ankara, bir sanatçılar merkezidir aynı zamanda. Turgut Uyar’la, İlhan Berk’le, Can Yücel’le, haftasonları buluşup arkadaşlık etmektedirler.

Tabii İngiltere’de okumanın bir yararı da pek çok çağdaş yazarı herkesten önce farkedebilmesi olur. John Berger’i daha ilk romanı  Zamanımızın Bir Ressamı yayımlandığında, 1953’de keşfeder. Ted Hughes, Sylvia Plath aynı dönemde öğrencilik yaptığı şairlerdir. Yine Raymond Williams, F. R, Leaves, George Steiner gibi çağdaş edebiyatın başta gelen eleştirmenlerinin de derslerine girer.

Aynı şekilde, yalnız İngiliz edebiyatına değil, bütün dünya edebiyatına ve şiirine açılan kapıları bulabilmiştir. Böylelikle, günümüzün “Şiir Atlası”na ulaşacak, “Çin’den Peru’ya” çeviri serüveni başlar. “Çin’den Peru’ya”nın ilk basımı 1966’da Vedat Günyol yönetimindeki Çan Yayınları’ndan 76 sayfalık ince bir kitap olarak çıkar. Ancak içinde Sappho’dan Latin Şairlerine, Eski Çin şairlerinden Japon Haiku’larına, Ungaretti’den Pavese’ye, Michaux’dan Rene Char’a, Lorca’dan Alberti’ye Yeats’den Auden’a, Ezra Pound’dan Vallejo’ya çok geniş bir alanda dünya şiiri karşımıza çıkar.

Ardından peş peşe çağdaş Yunan şiirinin büyük ustalarını dilimize aktarır: 1966’da Seferis, 1974’te Yannis Ritsos, 1981’de Kavafis ve 1983’te de Elitis’in şiirleri kitap olarak yayımlanır. Çağdaş Yunan Şiiri Antolojisi, Çağdaş İngiliz Şiiri Antolojisi ve Çağdaş Amerikan Şiiri Antolojisi de 80’li yılların ürünlerindendir.

80’li yılların başında bir de Amerika serüveni vardır, Cevat Abi’nin. Beş kişilik bir aile olarak gittiği New York’ta Fulbright bursuyla geçinemeyince, bir yandan üniversitede 17. yüzyıl İngiliz edebiyatı dersi verir, öte yandan da Türk öğrencilerin kurduğu bir badanacı ekibine katılarak evlere boya badana işlerine gider. Hatta bir keresinde evini boyamaya gittikleri kişinin bir üniversite profesörü olduğunu öğrenince ev sahibi profesörle, onun evini boyamaya gelen Profesör Cevat Çapan’ı tanıştırırlar.

İşte, kimi sahnelerini aktarmaya çalıştığım böylesi çok sayıda mutlu rastlantının ortaya çıkardığı bir şair kişiliktir Cevat Çapan.

80’li yıllar, Cevat Çapan’ın aynı zamanda yeniden kendi şiirine dönüş yıllarıdır. İlk şiiri 1952 yılında, henüz 19 yaşındayken yayımlanmış olmasına karşın, ilk şiir kitabı Dön Güvercin Dön, aradan 33 yıl geçtikten sonra 1985’te yayımlanır ve o yılın Behçet Necatigil Şiir Ödülünü kazanır.

Yılların birikimi içinde yaşama sevinciyle hüznü ustalıkla harmanlayan, yalınlıkla derinliği buluşturan şiirleri peş peşe kitaplaşır: Doğal Tarih, Sevda Yaratan, Ne Güzel Yolculuktu Aklımdan Çıkmaz. Şiirlerinden seçmeler İngiltere ve Fransa’da da kitap olarak yayımlanır.

Cevat Çapan şiirine genel bir bakışla baktığımızda hep anlatılan bir hikaye vardır. Bu hikaye, kimi zaman kişisel, kimi zaman toplumsal bir hikayedir. Ancak içlerine kişisel tarihlerin ve düşlerin karıştığı hikayelerdir bunlar. Annesini, babasını, dayısını anlatırken Anna Ahmatova’yı, Osip Mandelştam’ı, Cesar Vallejo’yu, Walter Benjamin’i de anlatır.

Aslında bir düşler sağanağı da diyebiliriz onun şiiri için. Yalın görünümlü olmalarına karşın kişisel, toplumsal ya da tarihsel pek çok öykünün iç içe geçtiği, birbiriyle ilintilendiği, buluşup uzaklaştıkları bir olaylar ve düşler sağanağıdır. Bu nedenle gizlerine çok da kolay varılabilecek bir şiir değildir belki. Ama şairin dünyasını tanıyıp, ailesi, geçmişi ve bunca içli dışlılıktan sonra bütün dünya edebiyatı ve özellikle de şiiri için de onun ailesi diyebiliriz; evet, dünya şiirinin serüvenlerine açık, şiirin bu geniş ailesine yakın olanlar için tadına kolay varılacak ve sonra da tiryakisi olunacak bir şiirdir Cevat Çapan’ın şiiri.

Bir yaştan sonra, sınırsız bir çağrışımlar

zinciridir hayat;

başka kokular, başka görüntülerle

saldırır üstüne tekleyen belleğinle

ve birden başka adlarla uyanırsın

bir dağ yamacında daldığın düşten.

Bir İsveç filminde miydi

o küçücük madenci çocuğu

Auguste Renoir’ın adını hecelemeye çalışan?

Her şey ne kadar külrengi ve dağınık

gökle denizin maviliği ötesinde.

Bir kadın “Gecenin Matemi”ni söylüyor öğle üzeri

ve herkesten bir şeyler kalan bu sokaklarda,

kırılan camdan kalplerin parçalarını toplarken,

belalısı gizlice zehirliyor içindeki aylak köpeği.

Ve uzakta, düşlediğim Girit’te, belki de,

denize eğilen çamları yıkıyor yıldızlar.

Sonunda sana sığınıyorum, ey şiir,

rüzgarları, fırtınaları yararlı kılan.

Yaşarken, güzel adlar koydum çocuklarıma:

Nigar, Leyla, Alişan.

Burada çok kabaca söz ettiğim olaylar ve olgular, onun bin bir zenginlik içeren hayatının küçük bir bölümüdür yalnızca. Onu tam olarak tanıyabilmek için, gittiği meyhaneleri, yüzdüğü denizleri, gezdiği yerleri, okuduğu kitapları, gördüğü filmleri, oyunları, tanıdığı nice renkli insan portrelerini, çocuklarıyla, öğrencileriyle olan serüvenlerini uzun uzun anlatmak ve dinlemek gerekir. Çünkü bütün bunların ve nicelerinin bileşeninin doğurduğu bir şeydir Cevat Çapan şiiri.

Bunca yüksek uçuşa karşın, Cevat Çapan, ayakları yerden kesilen şairlerden değildir. Güçlü gerçekçiliği ve duyarlık eğitimiyle maddi dünya ile yaratı dünyasını birbirinden ayırmadan bir arada koruyabilmeyi başarmıştır. Gerçeklik duygusuyla güzellik duygusu yan yana, bir aradadır.

Lirik şiir yazmasına karşın, şiirde lirik söyleyişle mizahi, ironik tonu da ustalıkla birleştirebilmektedir.

Cevat Çapan’ın düşler sağanağından, bölük pörçük yaşam parçalarından bir şiir dünyası kurduğunu söyledim. Bu yamalı bohça gibi görünen şiir dünyasına biraz geri çekilip de yukardan baktığınızda ise karşınızda kusursuz bütünlükte bir yapıtın durduğunu göreceksiniz.

Elbette bütün sanatlar gibi şiir de aslında şairinin bireysel bir serüvenidir. Ama şair bu serüvenine ortak edebildiği okurlarıyla yaşar, çoğalır.

Cevat Çapan’ın, Türkçe okuyabilen bizlere sunduğu şiir yolculuğu çok güzeldi.

Ve kim bilir kaç kuşaklar boyunca aklımızdan çıkmayacak.

Temmuz 2005

Read Full Post »