Merhaba,
1976’dan bu yana yazdığım bütün şiirler kitaplarımda yer alıyor. Son olarak 2007 yılında bütün şiirlerimin yer aldığı İnsan Üstüne Sorular – Yanıtlar (Şiirler 1976-2006) yayımlandı.
Şiirin, şairin hayatının bir parçası olduğuna inandım hep. Bütün bu yıllar boyunca yazdığım şiirler, bir tür yaşadığım hayatın günceleri ya da yansımaları gibi de okunabilir.
Şiirle kendi aramda dürüst bir ilişkinin olduğunu, birbirimize yalan söylemediğimizi düşündüm hep.
Ama gün oluyor, insan içinde yaşadığı koşulları, kendi ruh durumunu anlayabilmekten uzaklaşabiliyor. Türlü yanılsamalar içinde, içi boş hayallere, sahte parlaklıklara kapılabiliyor. Birçok şair böylesi oyunlardan zevk alıp, yazdıkları şiirlerden mutluluk duyabilirler.
Ben böyle değilim. Sevginin, duygunun, dostluğun da gerçeğini aradım. Yanıltıcı eğilimlerden uzak tutmaya çalıştım kendimi.
Bugün 2012 yılının ilk ayında yakın geçmişime dönüp baktığımda, son on yılda yazdığım şiirlerde bu gerçeklik duygusundan uzaklaştığımı, olmadık parlaklıkların çekiciliğine kapılıp kendime, ahlaki değerlerime haksızlıklar ettiğimi anlıyorum.
Bu nedenle son on yılda yazdığım şiirlerin, yani Kumral Gökkuşağı, Ayçiçeği Özlemi ve İnsan Üstüne Sorular – Yanıtlar kitabımda yer alan Babamın Çamları (aynı adlı şiir hariç), kitaplarının bundan böyle adımla bir arada anılmasını istemiyorum. İlerde toplu şiirlerimin yeni bir basımı yapılırsa ilk beş kitabımdaki şiirlerden bir seçme yapacağım.
Bundan sonra yazacağım şiirlerde de dürüst bir yürek olmaya çabalayacağım.
Bir şairin içi dürüstlük genleriyle dolu sözcüklerinden başka neyi vardır?
Turgay Fişekçi
